แผลที่ไม่มีใครเห็น กับหัวใจที่ยังเต้นอยู่

เจ็บทั้งตัว ทั้งใจ พังไปทั้งระบบ หลังจากรู้ว่าเป็นมะเร็งระยะสาม ผมบอกตัวเองสั้น ๆ แม่งเลยว่า “เอาวะ เป็นไงเป็นกัน ลองสู้กับมันดู” ตอนนั้นยังคิดนะว่า ถ้าไม่ไหว กูก็หนี ยังเชื่อว่าตัวเองควบคุมอะไรได้บ้าง
แต่พอเข้าสู่กระบวนการรักษาจริง ๆ ผมถึงรู้ว่า… ไม่มีทางเลือก เฮียยยย อะไรเลยทั้งนั้น ไม่มีเวลา ไม่มีพื้นที่ ไม่มีแม้แต่แรงจะถามว่า
“ทำไมต้องกูวะ?”

ผมรักษาในระบบประกันสังคมที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ไม่ใช่หมอไม่ดี ไม่ได้ว่าใคร แต่ยาที่ใช้มันเหมือนร่างกายผมปฏิเสธทุกเซลล์ ผลข้างเคียงมันโหดจนไม่รู้จะเรียกว่า “ข้าง” ตรงไหน

เริ่มคีโมรอบแรก—แบบหนักหน่วง
นอน รพ. 7 วัน พักอีก 2 อาทิตย์ แล้ววนกลับมาอีก สามรอบ

แค่รอบแรก ผมก็ไม่เหลือ “ผม” คนเดิมแล้ว น้ำหนักหาย ผมร่วงทั้งหัวทั้งคิ้ว ในปากมีแต่รสเลือด รสเหล็ก คาวเหมือนกลืนสนิม ขับถ่ายเละ พังทั้งระบบ ทั้งท้องเสีย ทั้งฉี่ไม่ออก ทั้งหมดแรง

ร่างพัง ใจพังกว่า หลับก็ฝันร้าย ตื่นก็เหมือนอยู่ในฝันร้ายที่ยังไม่จบ เข็มแม่งคือปีศาจ แขนเริ่มพัง ไหม้ แข็ง เจาะไม่ได้
ต้องไปเจาะขา บางวันต้องแทงเท้า แทงไม่เคยครั้งเดียวจบสักรอบ ต้องมีเจาะครั้งที่สอง ที่สามตามมาตลอด เจ็บจนต้องกัดฟัน ไม่ใช่กลัวเข็ม แต่แม่งเกลียดความรู้สึก “หมดสิทธิ์” นี่ต่างหาก แล้วมันไม่ใช่แค่ร่างกาย ประกันชีวิตบอก “ยกเว้น”การต่ออายุ ทั้งที่ยังอยู่ในสัญญา ประกันสังคมก็เหมือนเรือไม่มีหางเสือ เอกสารเพียบ ยาแรง แต่ไม่มีทางเลือก ผมไม่มีแรงจะโวย ไม่มีแม้แต่เสียงจะถามว่า “ผมมีสิทธิ์ไหม”

และที่ลืมไม่ลง… อ้วก หลังคีโม อ้วกพุ่งแบบไม่มีวี่แวว อ้วกใส่พื้น ใส่หมอน ใส่ตัวเอง บางทีนั่งเฉย ๆ ยังไม่ทันคิดอะไรก็พ่นออกมาเหมือนร่างมันพยายามขับ “ความเป็นมนุษย์” ออกมาหมด ในห้องเงียบเหงา

มีผู้หญิงคนเดียวที่ไม่เคยไปไหน เธอจับมือผมไว้ทุกครั้งที่ผมเหมือนจะตาย ไม่พูดเยอะ ไม่บ่น ไม่ร้องไห้ให้เห็น แต่จับไว้แน่นเสมอ… เหมือนจะบอกว่า “อยู่ตรงนี้นะ” และเสียงในหัวผมก็ดังขึ้นว่า ลูกจะอยู่ยังไง ถ้าไม่มีพ่อ? คำถามนี้มันวนในหัวไม่หยุด และมันคือเชือกเส้นเดียว ที่ดึงผมกลับมา จากความพังพินาศของทั้งตัวและหัวใจ

ที่ผมกลับมายืนตรงนี้ ไม่ใช่เพราะมะเร็งมันกระจอก มันโหด มันเหี้ยม และมันแทบจะพรากทุกอย่างจากผม ทั้งชีวิตและจิตวิญาณ แต่ผมดันแข็งแกร่งกว่ามันไง — แข็งแกร่งกว่าเมื่อวาน แข็งแกร่งพอจะยืนขึ้นใหม่ได้ในครั้งนี้

ผมไม่ใช่หมอ อย่าหวังข้อมูลทางการแพทย์จากตรงนี้เลยแต่ถ้าคุณกำลังมองหากำลังใจ

ถ้าผมหายได้… คุณก็หายได้เหมือนกัน

Bordin Chanakongthaworn
https://www.facebook.com/groups/145530179476287/

เรื่องราวเต็มๆ ของคุณบดินทร์ อ่านที่ Facebook น่าจะสะดวกกว่า การต่อสู้ที่ส่งพลังบวกได้เป็นอย่างดี ผึ้งว่าลองสู้สักตั้งอาจพบเหตุผลที่ต้องสู้ระหว่าทางเช่นกันค่ะ ย้ำๆ มันไม่ง่ายเลยนะแต่ลองสู้กับมันเถอะ